مردم! فراموش شدهی معادلات مینو
مینوشهر یا جزیره مینو در نزدیکی دو شهر آبادان و خرمشهر و در همسایگی مرز آبی عراق قرار گرفته و یکی از معدود جزایر جهان است که آبیاری کشاورزی آن به وسیله جزر و مد صورت میگیرد آنهم به برکت وجود دو رود مهمِ اروندرود در حد فاصل ایران و عراق و اروند صغیر معروف به شط جزیره مابین خرمشهر، آبادان و جزیره مینو.
«صلبوخِ» قدیم اما حال و روز خوشی ندارد. جدای از محرومیتهای تحمیل شده که از فقدان حتی یک پمپبنزین آغاز میشود و به مغفول ماندن کلی ظرفیت گردشگری، کشاورزی و اقتصادی میرسد، سیاست زدگی شورای شهر و شهرداری زخمی ست بر پیکر نحیف جزیره که دارد کمکم کهنه و شاید عفونی میشود.
شورای شهر ششم که از روز اول تشکیل وارد اختلافنظر سنگین شد تا به امروز نهتنها جلسات رسمی درست و درمانی تشکیل نداده که با پایان مهلت انتخاب شهردار و انفعالش، راه انحلال را پیش گرفته است.
در حقیقت شورایی که باید مظهر اتفاق نظر و پذیرش خِرَد جمعی باشد به تندیس تکروی و نادیده گرفتن منافع عمومی تبدیل شده است.
اما اختلاف سر چیست؟ این اختلافات سرِ دراز دارد و معلوم سریالهای دنبالهداری ست اما اگر امروز هاشم سیاحی شهردار پیشین و فعلی مینوشهر را کانون اختلافات شورا بنامیم بهگزاف سخن نگفتیم.
دو نفر از اعضای شورا رسما به نمایندگی از تمام مخالفان سیاحی، انتخاب مجددش را برای شهرداری نامناسب میدانند و به همین دلیل در جلساتی که احتمال میدهند به انتخاب مجدد سیاحی بینجامد حاضر نمیشوند.
سه نفرِ مقابل هم قویا بر ابقای سیاحی پافشارند و انتخاب مجددش را راهحل برونرفت از این بحران میدانند. جالب که هردو جبهه علیرغم نزدیک شدن سایهی انحلال، کماکان بر نظر خود الحاح دارند و جالبتر که به گزینهی دیگری هم که مرضیالطرفین باشد نمیاندیشند.
جزیره مینو طی چند سال اخیر در سایه توافقات پشت پردهی کثیری، از کانون توجهاتِ هم دستگاههای نظارتی و هم رسانهها کمی دور بوده و به حیات خلوت برخی مهرههای قوهی مجریه مثل سازمان منطقه آزاد اروند و قوه مقننه مثل نمایندگان تبدیل شده است.
شورای پنجم مینو سه عضو از خانواده سیاحی داشت که بهاتفاق نظر هم هاشم را شهردار میدانست و هم برادرش حبیب را سرپرست. تا اینکه مجموعهای با اسم و رسم جدید بنام مجموعه سیاحی رسماً پا به عرصهی سیاسی مینو گذاشت.
مجموعهای که از نامش مشخص است از آنِ کیست و با رصد فعالیتهایش در فضای انتخابات اخیر تا حدودی مشخص است مبدأ و مقصدش چیست. مجموعهای که کارناوال شادی برای پیروزی انتخاباتی با ذبح شتر برگزار میکند، دور افتخار میزند و بَدَش نمیآید با تکیه برقدرت مهرههایش دست به نفوذ و تغییر در ساختار سیاسی بزند.
قرار گرفتن راس هرم این مجموعه در کنار نمایندهی خرمشهر برای کارزار انتخابات مجلس هم احتمالا در راستای همین منویات بود.
منویاتی که در زمان انتصاب معاونت سیاسی فرمانداری روی دیگر سکه را نشان داد و نقطه عطف این روایت مشترک نوپا بود.
نقطه عطفی که در انتخابات اخیر شورا وسعت یافت و امروز کار را به انفعال هردو طرف نسبت به قلمرو سیاسی دیگری کشانده است.
به عبارتی ظاهر آرام و متین و حتی همراه، روی جنگِ سردی قرار گرفته که هر لحظه ممکن است دکمه آتش علیهِ هم را فعال کند. آتشی که اولین شرارههایش دامن مردم را میگیرد و احتمالا کاخ حکمرانی آقایان آخرین تلفات آن است.
حقیقت این است که آنچه طی چند سال اخیر بر صلبوخ گذشته علاوه بر میراث مسؤولین پیشین و انفعال گاه و بی گاه جامعهی مینو، حاصل عملکرد بخشدار و شهردار و شورای شهر و دیگر مسئولین است.
اگر امروز مردم مشارکتکننده در انتخابات مینو اینگونه بین سیاسیکاری مافیا عوارض و غرامت میدهند، بخشیاش حاصل سهل انگاشتن شرایط توسط آنهایی ست که باید میدیدند و ندیدند، باید ورود میکردند و نکردند و باید میگفتند و نگفتند. از رسانههای مدعیِ حواسجمعی گرفته تا مسئولین ناظرِ مدعیِ تسلط بر امور تا متشرعین مدعیِ دلسوزی.
طبق آنچه به نظر میرسد امروز سیاست مسئولین امر فراتر از سلب عضویت اعضا که انحلال شوراست.
شورایی که برای انتخابش اینهمه هزینهی مالی و سیاسی به نظام و مردم تحمیل شده باید اینگونه قربانی نفوذ گردد و پیش از زمین خوردنش نهتنها بازوی مردم در امور شهر را قطع میکند که تبری است بر ریشههای اندک امیدِ باقیمانده به اصلاح.
شاید این شورا صلاحیت کافی برای ادامه امور را نداشته باشد اما خودِ شورا محل خوبی ست برای بسط دموکراسی اگر شرایط و شروط رعایت و آدمهایش درست گزینش شوند؛ یعنی تغییر شورا بر انحلال کامل آن ارجحیت دارد.
آنچه پیشبینی میشود این است که مسئلهی مینوشهر همینجا به پایان نمیرسد و روزهای آتی شاهد اخبار بیشتری در رسانهها خواهیم بود.
از بیکار شدن برخی نیروهای شهرداری، تا دلایل عدم اتفاق نظر شورا تا سکوت شبهه انگیز برخی مطلعان امر تا آخرین وضعیت شورای شهر ششم مینو در شورای حل اختلاف استانداری خوزستان تا انتصابات برخی بستگان و وابستگان عوضِ همکاریهای انتخاباتی تا بسط دامنهی نفوذ مافیا از مینو به خرمشهر و بلعکس تا امتیازات مبادله شده و حتی تا سکوت حیرتانگیز و عدم تمایل واکنش رسانهای برخی شهروندان و منتقدین وضعیت موجود.
دیدگاهتان را بنویسید